Jak Anekke poznała kotkę Towandę?
Są ludzie, którzy nagle pojawiają się w twoim życiu i od tego momentu są już zawsze z tobą. Nie szukasz ich, ani nie oczekujesz - są po prostu w określonym miejscu, w określonym czasie, aby stać się częścią twoich doświadczeń, twoich wspomnień, twojego codziennego życia.
Myślisz o nich i czujesz do nich sympatię, poprawiają ci humor w smutny dzień, a nawet tęsknisz za nimi, kiedy nie widzisz ich przez kilka dni… A czasem ten wspaniały przyjaciel nie jest osobą, ma cztery nogi, jest futrzany i śpi na końcu łóżka lub obok, w zależności od tego, jak zimno jest…
Powinieneś już się domyślać, że mówię tutaj o Towandzie. Odkąd moja kotka Towanda pojawiła się w moim życiu (co jest jednym z najlepszych zbiegów okoliczności, jakie mnie spotkały) jesteśmy nierozłącznymi towarzyszami marzeń i przygód. Podróżowałyśmy i przeżyliśmy razem setki anegdot…
Ale czy znasz historię Towandy?
Jak pojawiła się w moim życiu?
Opowiem Ci o tym tutaj!
Nigdy nie zapomnę pierwszego razu, kiedy zobaczyliśmy się z Towandą. Jak w typowe jesienne popołudnie wyszłam na spacer, obserwując, jak liście mieniły się tysiącami kolorów, spadały z drzew jakby tańczyły poruszane wiatrem trzeszcząc się pod moimi stopami. To jeden z najpiękniejszych spektakli, jakie przygotowała dla nas natura, a ja wykorzystuję każdą chwilę, aby móc się nią cieszyć.
Tego dnia było trochę wietrznie. Czułam, jak wiatr muska moją twarz małymi zimnymi podmuchami, mierzwi mi włosy i brzeg spódnicy. Szłam przez park myśląc i szukając miejsca, w którym mogłabym usiąść i napisać masę pomysłów, które krążyły mi po głowie. Usiadłam na ławce, żeby przeczytać kilka notatek, które zapisałam w zeszycie kilka dni wcześniej, a kiedy na chwilę podniosłam wzrok, zobaczyłam ją tam, przede mną.
Mała kulka, świecąca w wieczornym świetle tym cudnym szarym kolorem, skacząca za latającym liściem, odbijająca się od ziemi, nawet nie zauważając, że tam jestem. To było tak zabawne widzieć, jak próbowała rzucić się łapami na liść, że po prostu nie mogłam powstrzymać się od głośnego śmiechu. To ją zaskoczyło i sprawiło, że uciekła i schowała się za drzewem.
I tak zaczęłyśmy się bawić, ona nieśmiało zerkała, to z jednej strony pnia, to z drugiej, a ja powoli się do niej zbliżałam, wyciągałam rękę, żeby mogła mnie powąchać. Była na początku trochę podejrzliwa, ale w końcu pozwoliła mi się pogłaskać.
W tym momencie myślę, że obie już wiedziałyśmy, że będziemy przyjaciółmi na zawsze. Ta magiczna więź, która czasami się pojawiała, sprawiła, że obie czułyśmy się bardzo szczęśliwe, że się spotkaliśmy.
Jeśli się czegoś nauczyłam, to tego, że są ludzie, którzy przychodzą i odchodzą w twoim życiu, jak twoje wspomnienia, ale zwierzę jest wiernym przyjacielem, który jest zawsze z tobą, całym sercem, nie zważając na to czy masz dobry czy zły dzień. Po prostu cię rozśmiesza, nie oczekując niczego w zamian, towarzyszy ci wszędzie i zawsze cię kocha.
Dlatego mam to szczęście, że przypadkowo spotkałam Towandę, przyjaciółkę, która właśnie się pojawiła, nie spodziewając się jej ani jej nie szukając…
A ty, czy masz tak wiernego przyjaciela jak ja?